Arne, 4 april 2010
Soedan , Juba 39°

Insomnia in Juba

Half vijf ’s nachts in Juba, Zuid Soedan. Op de lijst van dingen die ik vergeten ben mee te nemen op deze trip staat godzijdank niet de MP3 speler. Het is bloedheet, een van de constante factoren in de vier keer dat ik dit oord bezocht. Badend in het zweet kom ik niet meer in slaap. Maar via de MP3 speler komen allerlei met herinneringen geladen songs mijn hoofd binnen. Met een welkom kippenvel luister ik naar bands waar ik vroeger in Nederland graag naartoe ging.

Genoeg om over na te denken ook. Neem alleen al de (zuid) Soedanese politiek. Volgende week zondag zouden ‘historische’ verkiezingen plaats moeten vinden, maar het Zuid-Soedanese SPLM trok haar presidentskandidaat voor de verkiezingen van heel Soedan terug. Eigenlijk vooral om een referendum voor afscheiding van het zuiden, met hoofdstad Juba, over 9 maanden veilig te stellen. Over 9 maanden zou Juba wel eens de hoofdstad kunnen zijn van het jongste land ter wereld. Als de noord-zuid oorlog, gaande met tussenpozen sinds 1955, niet opnieuw uit breekt tenminste.

Wat er de komende week gaat gebeuren weet niemand. Het politieke spel is niet eenvoudig te doorgronden. Maar dat Soedan interessant is, daar lijkt iedereen van overtuigd. Buitenlandse journalisten zijn talrijk in Juba, de uitwijkplaats voor iedereen die niet of niet op tijd een visum voor ‘Khartoum’ heeft kunnen regelen. Toen ik 2 jaar geleden voor het eerst naar Juba toog, een busrit van zo’n 14 uur, had iedereen me gewaarschuwd. In Juba is niks, en slapen kan niet voor minder dan 100 dollar per nacht. In een tent.

Inmiddels is er veel veranderd in Juba. Kleine hotelkamertjes zijn inmiddels ook voor 50 dollar te vinden, nog steeds flink over priced. Ik heb daar gelukkig nog nooit gebruik van hoeven te maken, dankzij de Nederlander Huub die hier woont en altijd gastvrij het Nederlandse journaille ontvangt, en van allerlei achtergrond informatie voorziet. Ik kon me deze keer ook de 14 uur in de (nacht)bus besparen, ik vloog hier in een uur naartoe vanaf Entebbe. De voordelen van meer vastigheid in opdrachten, en een werkgever die netjes voor vliegticket kosten opdraait.

Er is voor mij persoonlijk ook een hoop veranderd sinds mijn vorige Juba trip, in augustus. Vooral ten voordele. Getrouwd, vader van een prachtige dochter en voorlopig voldoende werk. Na mijn eerste Juba reis was ik wekenlang ziek, omdat ik elke dag een paar uiterst ongezonde rolexen (chapati met ei) naar binnen werkte. Niet zozeer van het eten zelf, als wel van de viezigheid van het ultiem stoffige Juba kan de maag danig van streek raken. Nu zorg ik iets beter voor mezelf, en zit ik als een echte expat (waar ik altijd een zekere afkeer van gehad heb) in Juba’s restaurants te eten, met collega’s van grote kranten. Langzaamaan begin ik een beetje ‘one of the guys’ te worden, wat prachtig is en beangstigend.

Er is geen stroom, en ook al hebben we een generator, die staat in de nacht natuurlijk uit. Anders doe je helemaal geen oog dicht van het lawaai. Het is dus aardedonker, want niemand in Juba heeft stroom. Ik ben mijn zaklamp vergeten mee te nemen, niet handig naar Juba. Huub’s gastenverblijf heeft nota bene een ventilator en airco, maar nu dus niet. Juba blijft een soort dorp, vol hutten, prefab-huizen, containers en nu en dan een nieuw peperduur gebouw. Asfalt is er nauwelijks, behalve op de ringweg.

Windows media player speelt Acda en de Munnik’s Als het vuur gedoofd is, het lied dat me altijd weer ontroert en doet realiseren dat je je dromen nooit op mag geven en altijd moet blijven reizen. Zelfs naar Juba. Het is nu vijf uur geweest, mijn haren plakken aan het hoofd. De temperatuur zal geen graad meer dalen. Sommige dingen veranderen nooit.

www.arnedoornebal.com

Wil je Arne in Soedan bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl